Naturalizowanie jaźni



Polecam ten bardzo interesujący artykuł Roberta Poczobuta. Oto streszczenie:


Problemy dotyczące natury i statusu ontologicznego jaźni są obecnie przedmiotem szeroko zakrojonej dyskusji prowadzonej na gruncie różnych dyscyplin, takich jak filozofi a umysłu, neuronauka i neurokognitywistyka, psychologia rozwojowa i psychologia poznawcza, psychiatria i medycyna, a także dyscypliny zajmujące się społeczno-kulturowym wymiarem jaźni. Wciąż aktualne są pytania: Czym jest jaźń? Czy jaźń jest rzeczywista, czy też jest konstruktem społecznym lub iluzją wytworzoną przez nasz mózg? Czy jaźń jest czymś duchowym, co wykracza poza obszar badawczy nauki, czy też jest zjawiskiem naturalnym, które można opisywać i wyjaśniać w sposób naukowy? Celem artykułu jest próba budowy zintegrowanej teorii (nazywanej „naturalizmem emergencyjnym”), która uwzględniałaby różne wymiary i poziomy organizacji jaźni – doświadczeniowy, neurobiologiczny, ontologiczny, rozwojowy i społeczno-kulturowy.